สวัสดี ทุกคน

     นี่เป็นการอัพสเปซครั้งแรกของเรา เพราะกำลังประทับใจมากที่ในที่สุดก็ได้มีวันหยุดที่ไม่ต้องอ่านหนังสือซักที

จำไม่ได้แล้วว่ามีวันที่ปล่อยชีวิตว่าง ๆ แบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่

     ตอนนี้เรากะลังอยู่ในช่วงที่รู้สึกแปลก ๆ กับชีวิตมหาลัยอยู่ หลังจากเพิ่งได้เริ่มใช้ชีวิตนักศึกษาอย่างเต็มตัว 3 weeks

พอดีเป๊ะ กว่าจากลับมาเค้าก็จบไปครึ่งเทอมแล้ว เลยยัง งงๆ เล็กน้อยกับชีวิตตอนนี้

     จาบอกว่าตอนนี้คิดถึง MWIT  จังเลย เห็นมีหลายคนบอกว่าอยู่มหาลัยแล้วจาชอบ ดูมีอิสระดี แต่เราว่ายังไง MWIT

ก็มีความสุขกว่าเยอะ ที่มันไม่มีอาไรหลายอย่างให้ทำนะ

-- ยังจำได้เลย ว่า ตอน ม.4 อยากกลับบ้านจัง

          ตอนนี้ อยากกลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ แต่พอมองเข้าไปใน รร จากคอนโด .. อยากกลับไปอยู่ G506 จังเลย

-- ยังจำได้เลย ว่า เบื่อโครต ที่ต้องวิ่งลงหอตอน 7 โมง

          ตอนนี้ตื่น 8 โมงกว่า เรียนแทบไม่ทัน อดกินข้าวเช้าทุกวันเลย

-- ยังจำได้เลย ว่า เมื่อไหร่ท่านผู้อำนวยการที่รักอย่างยิ่ง เมื่อไหร่จาพูดจบหว่า...

          ตอนนี้ อยากเข้าแถวจังเลย อย่างน้อยก้อทำให้ได้เจอหน้าเพื่อน ๆ ครบทุกคน ก่อนที่มันจะค่อย ๆ  โดดหายไปที

ละคนตอนเดินเปลี่ยนห้องเรียน  

-- ยังจำได้เลยว่า อ.กนกนาฎ โกสุวินทร์ น่ารักมาก ๆ

          ตอนนี้ คิดถึงการแอบหลังเสา ตอนโฮมรูมจังเลย 

-- ยังจำได้เลย ว่า ตอนไปดูงาน ม.4 เบื่อมาก ทำไมต้องบังคับลงชื่อทั้งห้องวะ

          ตอนนี้ อยากไปดูงานยกห้องจังเลย

-- ยังจำได้เลย ว่า ฟิสิกส์ รร เรายากและน่าเบื่อขนาดไหน

          ตอนนี้ เพราะ อ.สมพร บัวประทุม+สุรัตน์ ขันแข็ง +อัมพร บุญญาสถิตสถาพร ทำให้ตอนนี้รู้สึกได้เปรียบ รร

อื่นอย่างยิ่งในการเรียนฟิสิกส์มหาลัย -- ปามาณข้อสอบ รร ยากกว่าอีกหลายเท่านัก

-- ยังจำได้เลย ว่า การกล่าวถึง อาจารย์ต่าง ๆ ในยามว่าง มันสนุกขนาดไหน

          ตอนนี้ อ.ก็แค่เดินเข้ามาสอนแล้วเดินออกไป ไม่มีเรื่องสนุก ๆ ให้คุยตอนกินข้าวเลย

-- ยังจำได้เลย ว่า เวลาถูกรุมแกล้ง รุมล้อ มันแอบเซ็งนิด ๆ

         ตอนนี้ ไม่มีใครกล้าแกล้งเราเลย มีแต่คนนึกว่าเราเป็นเด็กเรียน ชีวิตมันขาด ๆ ไป

-- ยังจำได้เลย ว่า เซ็งโครต...เวลา อั๋นซี่ ซักแล้ว ซักอีก ตอนขอ "บัตรเหลือง"

          ตอนนี้ อยากไปไหนก็ได้ แต่ไม่มีคนไปเป็นเพื่อนอะดิ 

-- ยังจำได้เลย ว่า เบื่อการทำโครงงานยิ่งนัก

          ตอนนี้ เอาเราไปนั่งทำโครงงานยังดีกว่ามานั่ง้รียน วิชาพัฒนามนุษย์ อาทิตย์ละ 6ชม. 

-- ยังจำได้เลย ว่า รู้สึกได้อย่างชัดเจน ว่า ห้องเรามี E.Q. พิเศษขนาดไหน

          ตอนนี้ แย่จังเลย ไม่มีคนมี E.Q.ใกล้เคียงกับเราให้คบเลยอ่า

-- ยังจำได้เลย ว่า อยากเรียนห้องเรียนใหญ่ ๆ จาได้นั่งหลังห้อง ทำงานอื่น+หลับสบาย ๆ

          ตอนนี้ รู้แล้วว่า การเรียนห้องใหญ่ ๆ มันทำให้ไม่หนิดกันเลย

-- ยังจำได้เลย ว่า เวลาเราอยู่ด้วยกัน 25 คนมันสับสน วุ่นวาย ขนาดไหน

          แต่วันนี้ ... คงไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันครบ 25 คนอีกแล้ว

          งงเป่า ว่ามาบ่นอาไรตอนนี้ ผ่านไปจาหมดเทอมละ แต่ยังไงเราก็ยังว่า "โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์"

คงเป็นสถานที่เรียนที่ทำให้เรามีความสุขที่สุดแหละ

                                                                          คิดถึง... โรงเรียน

                                                                                  คิดถึง...  ม.6/1 จังเลย 

ปล. เมื่อกี้ดู AF รอบชิง เกลียดนัท โว้ย แม่ง โกง ๆ ๆ ๆ  ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  เสียง ก็ห่วย  ได้ที่ 1 ได้ไงวะ