| Tanawat's profile๐ ArT's StorY ๐PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
December 02 < [[ T h E M e M o R y N i G h T ]] >และแล้วก็ถึงวันที่รอคอยมานานมาก วันที่ 1 ธันวาคม, ราตรีศรีตรัง
<=PRELUDE=>
จริงๆ กะจะออกจากบ้านตั้งแต่ 9 โมง ครึ่ง เพราะเราเป็นคนบอกเอเองให้นัดเช้า ๆ แต่ว่ามันตื่นสายอ่ะ+อยากดูการ์ตูน
+ยัง write CD ไม่เสร็จ + ต้องดู siam TOP 40 ของ Channel[V] ก่อน สรุปเลยได้ออกตอน 11 โมงครึ่ง ถือว่าใกล้
เคียงสายไป 2 ชม.เอง โดนโทรตามเยอะมาก ทั้งน้องไบรท์ แพร(ที่กะลังงว่างานมีวันนี้เหรอ) อ๋อ(ที่โทรมาบอกว่าหอไฟดับ
เลยจะมาถ่ายรูปด้วย)
วันนี้เราเดินทางไปสยามด้วยตัวเองคนเดียวด้วย เก่งมะ นั่ง 515 รู้สึกนานมากเพราะ mp3 ถ่านหมดหลังจากออกจากบ้าน
1เพลง หลังจากนั้นก็รับโทรศัพท์อย่างเดียว เพราะมีไอ้ก๊อก เอ อุ๊ โทรมาถามว่าถึงรึยัง เราเลยใช้กลาง ๆ ตอบไปว่ากำลังเดินทาง
ใครจะกล้าบอกว่าเพิ่งออกจากบ้านล่ะ แล้วก็ไปต่อรถไฟฟ้าที่อนุเสาวรีย์ คนเยอะมากเลย ต่อคิวแลกเหรียญนานมาก แล้วก็เพิ่ง
รู้ทีหลังว่าจริง ๆ มัน20บาท ซึ่งจริง ๆ มีเหรียญพออยู่แล้ว
<=AT SIAM SQUARE =>
และแล้วก็ถึงสยาม เจอ น้องไบร์ท อุ๊ ก๊อก เอ เอิง เบญจ์ รอกันอยู่ หิวมากเลย แต่ปวดฉี่มากกว่า เลยไปฉี่ก่อน แล้วก็ถูกทุกคนปล่อย
ไว้ในห้องน้ำแล้วก็หายไปหมดเลย ตามหายากมาก จากนั้น มล ปาม แบงค์ กัน ก็ตามมาสมทบ ตามด้วยชุดสุดท้ายคือ โซ่และอ๋อ
ทุกคนตัดสินใจว่าจะไปกินพิซซ่ากัน จิง ๆ เราเสนอฟูจิ แต่ไม่มีคนเห็นด้วยเท่าไหร่นัก
และแล้วบรรยากาศแบบเดิม ๆ ก็หวนกลับมาอีกครั้ง สงสารพนักงานร้านพิซซ่า + ลูกค้าคนอื่นยิ่งนัก ทุกคนต่างตะเบงเสียงกัน
+ไม่ค่อยจะมีใครฟังใครหรอก+ฟังไปก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง มันต้องแบบนี้แหละ ถึงมีความเป็นห้อง 1 อย่างเต็มที่ หาดูที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว
ระหว่างกินรุ่งโรจน์ก็ตามมา ตั้มบอกว่า จำมลไม่ได้นึกว่าเป็นแฟนใหม่เอ
กินเสร็จแล้วก็ไป ถ่ายรูปห้อง งงอยู่เหมือนทุกคนจะหลงทางวนไปวนมาเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไรเพราะระหว่างเดนเราได้ถ่ายรูปกับ
ท่านสิบโท เคโรโระ ด้วย เย้ แล้วก็ถึงร้านรอนานเหมือนกัน เจอ ปิงปองด้วย มาถ่ายรูปเหมือนกัน
หลังจากรอมานาน เค้าก็เรียกห้องเราเข้าไปถ่าย และแล้ว ความโกลาหล วุ่นวาย อลหม่าน ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เหมือนคุณตากล้อง
ก็แอบงงเล็กน้อย เหอ ๆ ถ่ายเสร็จ ต้องรอรูป โดยการไปร้องเกะ
มีเหตุการณ์น่าระทึกใจเกดขึ้นเล็กน้อย หลังจากเดินเข้าห้องเกะไปสักพัก เพราะ เราเพิ่งพบกันว่า น้องไบรท์หาย แต่เราก็โทรไปตาม
มันกลับมาอย่างปลอดภัย แล้วก็เข้าสู่บรรยากาศร้องเกะเดิม ๆ โดยมีมลเป็นแกนนำในการยึดไมค์
<=INTERLUDE=>
และแล้วก็เดนทางอีกครั้ง มุ่งสู่ โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์ พบปัญหาว่า แท็กซี่เรียกยากมาก เค้าเปลี่ยนกละกันพอดี บนรถแท็กซี่
หลวงพี่นิกส์ ก็โทรมาบอกว่าถึงงานแล้ว แต่โดนห้ามเข้าโรงเรียน ต้องรอบัตรจากมล นิคส์คงรอนานมาก เพราะรถติดอ่ะ บนรถแอบนับ
การพูดคำหยาบของเอิง /นาที ออกมา พบว่า มากกว่า 10 คำ/นาทีแน่นอน
<=AT MAHIDOL WITTAYANUSORN SCHOOL=>
ถึงโรงเรียนจนได้ แต่ต้องกลับไปคอนโดก่อน เพราะว่าปาม จาเอาของไปเก็บ หน้างงาน อ้อ อ๋อ เกด(แบบแต่งหน้า) ก็ตามมาสมทบ
เข้าโรงเรียปุ๊บ ก็แสดงความวุ่นวาย ในทันที โดยรู้สึกว่าจะเป็นคนกลุ่มแรกที่ถ่ายรูปกับป้ายหน้างาน พร้อมกับส่งเสียงแสดงความเป็นห้อง1
ออกมา
เข้าไปในงานได้ที่นั่งหน้าสุดเลย แต่หลุดขอบเวที การแสดง.. มาก เหมือนโรงเรียนเตรียมวงส่งประกวดชิงช้าสวรรรค์ เฮ้อ ขนาด
แฟชั่นยังย้อนยุคเลย น่าเศร้ายิ่งนัก
อาหารโต๊ะเราจาหมดกันเร็วมาก ไม่เกิน10วิหลังเสิร์ฟแน่นอน แล้วก็นั่งดู คุย กิน ถ่ายรูป ไม่ค่อยสนใจชิงช้าสวรรค์เท่าไหร่ จากนั้นก็ไป
หาอาจารย์ที่รัก แต่เจอ อ.อัมพรคนเดียวเองอ่ะ
โซ่ อุ๊ นิกส์ มล อ๋อ ก๊อก กลับก่อน เพราะบ้านอยู่ห่างไกลจากศาลายา เราก็เดินไปส่งด้วย อีกสักพักงานก็เลิก จบด้วยการร้องเพลง
ของขวัญจากก้อนดิน แอบงงเล็กน้อย ไมไม่มีซึ้งเลย
พอกลับคอนโดก็ไปขี่จักรยานรอบ มหาลัยกับ ปาม เกด กัน ต่อ มันมืดเลยแอบกัวเล็กน้อยเหมือนขี่ไปเข้าเรียนด้วยความเร่งรีบมากกว่า
ไม่ได้บรรยายกาศเลย เหอ ๆ
กลับมาหอก็มาดูสายลับจับบ้านเล็กต่อ แต่ง่วง เลยไปอาบน้ำนอนก่อน ไอ้เอิง เล่าเรื่องผีก่อนนอน เยอะมาก แอบไม่พอใจ กลัวอ่ะ
และแล้วราตรีศรตรังก็จบลง ถือว่าเป็นการรวมตัวที่เกือบครบที่สุดของห้องเรา ไม่รู้เหมือนกันว่าจามีโอกาสแบบนี้อีกไหม
รู้แต่ว่า มันรู้สึกดี ที่ได้มาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง แต่ไม่อยากให้เป็นครั้งสุดท้ายเลย ... October 23 เที่ยวห้องครั้งที่ 3 ณ แก่งกระจาน บ้านรุ่งโรจน์ดี ทุกคน !!!
เราเพิ่งกลับมาจากเที่ยวห้องกะ เพื่อน ๆ 6/1 มีผู้ร่วมเดินทางทั้งหมด 8 คน คือ ตั้ม ปาม น้องไบรท์ อุ๊ โซ่ เกด เอิง และ เรา
เราเริ่มต้นเดินทางกันที่ ใต้คอนโด A มหิดล รอนานมาก ก่าพวกจุฬาจามาถึง
ออกเดินทางปามาณ บ่ายโมงครึ่ง คุณลุงของตั้มขับรถตู้ให้ แล้วก้อมีพ่อกะแม่ตั้ม นั่งดูแลไปในรถ ด้วย ระหว่างเดินทาง กิจกรรม
บนรถก้อคือ อัพ กิน นอน จนถึงแก่งกระจานเลย
กิจกรรมอย่างแรกที่ไปถึง คือ กินไก่ย่าง ที่พ่อตั้มซื้อมา แล้วก้อ ไปเล่นน้ำ ได้โหนอาไรซักอย่างที่มันคล้าย ๆ กะโดดหอ รด ด้วย
แต่โดดลงน้ำ พอเล่นน้ำเสด ก็อาบน้ำ แล้วก้อมากินต่อ เสดแล้วก้อไปร้องเกะ พร้อมกับเล่นไพ่ เล่นสลาฟกะ ตั้ม ไบร์ท อุ๊ โซ่ แล้วปา
ทับใจมาก ๆ ได้เปนคิงตลอดเลย เล่นไพ่ตบ ก้อจาเหลือ ไบร์ท กะ ตั้ม แข่งกันตบ 2 คน แล้วก้อ เล่นคิลเลอร์ แบบ ห้องเรา สับสนดี
ชอบ ๆ เข้านอนปามาณ 5 ทุ่ม
วันต่อมา ตอนแรกพ่อตั้มบอกจาไปดูพระอาทิตย์(กำลัง)ขึ้น แต่ตื่นกัน 8 โมงมั้ง ก้อเลยได้เหนพระอาทิตย์ขึ้น(เสร็จแล้ว) แทน
เลยเปลี่ยนไปชะอำ ละก้อไปไหว้พระ หลวงพ่อทวด มีน้องไบร์ทเป็นคนนำถวายผ้าไตร ด้วย ใครไม่ได้ไปเสียดายอ่ะดิ อดทำบุญกะ
น้องไบร์ทเลย แล้วก้อกลับ มีแวะซื้อของ กะกินข้าว มีกิจกรรมใหม่บนรถแล้วคือ ร้องเกะ ร้องกันจนถึงกรุงเทพเลย
จากการไปเที่ยวครั้งนี้ทำให้พบว่า
1. เกดสูงวัยขึ้น จากทรงผม เสื้อ และการดมยาหม่องน้ำ เซียงเพียวอิ๊ว
2. อายุสมองของทุก ๆ คนยังไม่พัฒนา
3. ขนมจีน มีล่า เป็นนักร้องที่ห้องเราชอบกันมากๆๆๆๆๆ (เนอะ)
4. อุ๊ชอบเอ็มวี ปาน +อินสุด ๆ
5. 3 ตัวแม่แห่งแกรมมี่ สาว สาว สาว ยุคใหม่ ( ไอซ์-ศรันย่า เป็ก-ผลิตชี่ และออฟ-ปองศรี ) ได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม
6. เวลาเล่นไพ่กะห้องเรา แล้วจารู้สึกดีที่ได้เป็นคิง
7. อยากกลับไออยู่ มหิดล อ่า
จบแล้ว ใครไม่ได้ไป ก้อเสียดายอ่ะดิ ครั้งต่อไปจาจัดเมื่อไหร่น้า แต่ดูไม่ค่อยว่างกันแล้วอ่า
September 09 <== 2 DaY ==>สวัสดี ทุกคน
นี่เป็นการอัพสเปซครั้งแรกของเรา เพราะกำลังประทับใจมากที่ในที่สุดก็ได้มีวันหยุดที่ไม่ต้องอ่านหนังสือซักที จำไม่ได้แล้วว่ามีวันที่ปล่อยชีวิตว่าง ๆ แบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ตอนนี้เรากะลังอยู่ในช่วงที่รู้สึกแปลก ๆ กับชีวิตมหาลัยอยู่ หลังจากเพิ่งได้เริ่มใช้ชีวิตนักศึกษาอย่างเต็มตัว 3 weeks พอดีเป๊ะ กว่าจากลับมาเค้าก็จบไปครึ่งเทอมแล้ว เลยยัง งงๆ เล็กน้อยกับชีวิตตอนนี้
จาบอกว่าตอนนี้คิดถึง MWIT จังเลย เห็นมีหลายคนบอกว่าอยู่มหาลัยแล้วจาชอบ ดูมีอิสระดี แต่เราว่ายังไง MWIT ก็มีความสุขกว่าเยอะ ที่มันไม่มีอาไรหลายอย่างให้ทำนะ
-- ยังจำได้เลย ว่า ตอน ม.4 อยากกลับบ้านจัง ตอนนี้ อยากกลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้ แต่พอมองเข้าไปใน รร จากคอนโด .. อยากกลับไปอยู่ G506 จังเลย
-- ยังจำได้เลย ว่า เบื่อโครต ที่ต้องวิ่งลงหอตอน 7 โมง ตอนนี้ตื่น 8 โมงกว่า เรียนแทบไม่ทัน อดกินข้าวเช้าทุกวันเลย
-- ยังจำได้เลย ว่า เมื่อไหร่ท่านผู้อำนวยการที่รักอย่างยิ่ง เมื่อไหร่จาพูดจบหว่า... ตอนนี้ อยากเข้าแถวจังเลย อย่างน้อยก้อทำให้ได้เจอหน้าเพื่อน ๆ ครบทุกคน ก่อนที่มันจะค่อย ๆ โดดหายไปที ละคนตอนเดินเปลี่ยนห้องเรียน
-- ยังจำได้เลยว่า อ.กนกนาฎ โกสุวินทร์ น่ารักมาก ๆ ตอนนี้ คิดถึงการแอบหลังเสา ตอนโฮมรูมจังเลย
-- ยังจำได้เลย ว่า ตอนไปดูงาน ม.4 เบื่อมาก ทำไมต้องบังคับลงชื่อทั้งห้องวะ ตอนนี้ อยากไปดูงานยกห้องจังเลย
-- ยังจำได้เลย ว่า ฟิสิกส์ รร เรายากและน่าเบื่อขนาดไหน ตอนนี้ เพราะ อ.สมพร บัวประทุม+สุรัตน์ ขันแข็ง +อัมพร บุญญาสถิตสถาพร ทำให้ตอนนี้รู้สึกได้เปรียบ รร อื่นอย่างยิ่งในการเรียนฟิสิกส์มหาลัย -- ปามาณข้อสอบ รร ยากกว่าอีกหลายเท่านัก
-- ยังจำได้เลย ว่า การกล่าวถึง อาจารย์ต่าง ๆ ในยามว่าง มันสนุกขนาดไหน ตอนนี้ อ.ก็แค่เดินเข้ามาสอนแล้วเดินออกไป ไม่มีเรื่องสนุก ๆ ให้คุยตอนกินข้าวเลย
-- ยังจำได้เลย ว่า เวลาถูกรุมแกล้ง รุมล้อ มันแอบเซ็งนิด ๆ ตอนนี้ ไม่มีใครกล้าแกล้งเราเลย มีแต่คนนึกว่าเราเป็นเด็กเรียน ชีวิตมันขาด ๆ ไป
-- ยังจำได้เลย ว่า เซ็งโครต...เวลา อั๋นซี่ ซักแล้ว ซักอีก ตอนขอ "บัตรเหลือง" ตอนนี้ อยากไปไหนก็ได้ แต่ไม่มีคนไปเป็นเพื่อนอะดิ
-- ยังจำได้เลย ว่า เบื่อการทำโครงงานยิ่งนัก ตอนนี้ เอาเราไปนั่งทำโครงงานยังดีกว่ามานั่ง้รียน วิชาพัฒนามนุษย์ อาทิตย์ละ 6ชม.
-- ยังจำได้เลย ว่า รู้สึกได้อย่างชัดเจน ว่า ห้องเรามี E.Q. พิเศษขนาดไหน ตอนนี้ แย่จังเลย ไม่มีคนมี E.Q.ใกล้เคียงกับเราให้คบเลยอ่า
-- ยังจำได้เลย ว่า อยากเรียนห้องเรียนใหญ่ ๆ จาได้นั่งหลังห้อง ทำงานอื่น+หลับสบาย ๆ ตอนนี้ รู้แล้วว่า การเรียนห้องใหญ่ ๆ มันทำให้ไม่หนิดกันเลย
-- ยังจำได้เลย ว่า เวลาเราอยู่ด้วยกัน 25 คนมันสับสน วุ่นวาย ขนาดไหน แต่วันนี้ ... คงไม่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันครบ 25 คนอีกแล้ว
งงเป่า ว่ามาบ่นอาไรตอนนี้ ผ่านไปจาหมดเทอมละ แต่ยังไงเราก็ยังว่า "โรงเรียนมหิดลวิทยานุสรณ์" คงเป็นสถานที่เรียนที่ทำให้เรามีความสุขที่สุดแหละ
คิดถึง... โรงเรียน คิดถึง... ม.6/1 จังเลย
ปล. เมื่อกี้ดู AF รอบชิง เกลียดนัท โว้ย แม่ง โกง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เสียง ก็ห่วย ได้ที่ 1 ได้ไงวะ
|
There are no categories in use.
|
||||||
|
|
